Life is like a box of chocolates...

1ebijeenkomst, de beursuitreiking en de logeerpartij

De bijeenkomsten die kwamen nadat ik te horen kreeg dat ik geselecteerd ben waren allemaal heel erg leuk. Het begon bij de eerste bijeenkomst op 14 mei. Die dag heb ik mijn jaargroep ontmoet (iedereen die dit jaar geselecteerd is vanuit Nederland om naar een UWC te gaan), dus ook mijn co-year, Shanina uit Maassluis, zij gaat ook twee jaar naar India. Het was een hele leuke dag, we hebben heel veel informatie gehad en iedereen heeft een korte presentatie gehouden om zichzelf voor te stellen.

Op 10 juni was de beursuitreiking. Nadat we het weekend ervoor uitgebreid gerepeteerd hadden met de volgorde van opkomst, liedjes zingen en muziek spelen mochten we dan eindelijk prins Willem Alexander ontmoeten. We moesten die dag om 10 uur aanwezig zijn in het Diligentia theater in Den Haag. Toen we daar kwamen begonnen we meteen weer met oefenen, oefenen en nog eens oefenen, want… alles moest goed lopen! Ik werd er zenuwachtig van:D. Na wat toespraken kwam om 15:00 de prins eindelijk binnen, de zenuwen bleken niet nodig te zijn geweest want hij begon meteen te praten en grappen te maken. Echt een leuke manJ. Toen moesten wij het podium op. We stelden ons een voor een voor aan de zaal, en zeiden een quote.Mijn quote was: ‘life is like a box of chocolates, you never know what you’re gonna get!’(Forest Gump). Ik vond hem heel toepasselijk, want wie had nou ooit gedacht dat ik over een paar dagen in India zou zitten? Na het voorstelrondje gingen we met z’n allen een zelfgeschreven lied zingen . Zo werd de beursuitreiking afgesloten. Rond 7 uur gingen we met heel veel UWC-ers uit eten in een pizzarestaurant, super gezellig!

Op 18 juni was (voorlopig) de laatste officiële bijeenkomst. Vrijdagavond gingen we eerst met de jaargroep pizza eten (alweer:D) in een huis van een oud-UWC-er in Amsterdam. Nadat iedereen zijn pizza op had, zijn bedje had uitgestald en feestoutfit aan had gedaan gingen we uit in Amsterdam. Rond 4 uur ’s nachts kwamen we weer aan in het appartement, na uitgebreid van het Amsterdamse uitgaansleven te hebben genoten (haha). We hebben in het appartement tot half zes doorgefeest, toen zijn we toch maar gaan slapen, want we moesten om 8 uur weer op:D. Op zaterdag was er namelijk een BBQ voor alle UWC-ers. We moesten de kamer nog opruimen, douchen (met z’n 25-en in 2 douches), boodschappen doen, de tuin waterproof maken…In de middag zijn we met de jaargroep weer naar het centrum van Amsterdam geweest, waar wehebben gepraat met een vertrouwenspersoon. Op de terugweg besloot de jaargroep te ‘planken’ op het spui (zie de foto’s). Het was echt geweldig om te doen, omdat er allerlei Japanners en Chinezen foto’s en filmpjes stonden te maken. Rond 6 uur kwam iedereen voor de BBQ, daar heb ik mijn tweedejaars ontmoeten die ook in India zitten. Kortom: een SUPERWEEKEND!

Voorbereidingen

De laatste dagen in Nederland zijn aangebroken. Dat betekent: druk bezig met de voorbereidingen! Maandag heb ik eindelijk mijn laatste vaccinatie gehad. Verder ben ik druk met mijn kamer leegruimen, allerlei spullen kopen (van regenpakken tot zonnebrand en stroopwafels) maar ook niet te vergeten: afscheid nemen. Ik kan niet wachten tot ik vrijdagavond aankom in India! IK HEB ER HEEL VEEL ZIN IN! Het gevoel van spanning begint nu echt te komen, want… you never know what you’re gonna get!

Het begin van een avontuur

Lieve iedereen,

Deze week heb afscheid genomen van Nederland: afgelopen donderdag de jaarsluiting van school, het ‘officiële' einde van Hageveld en gisteravond mijn afscheidsfeest (was heeeel gezellig!). Tijd om een stuk te schrijven over mijn reis naar India!

Het begin
Het begon allemaal op 22 november 2010, de dag dat ik het eerst van UWC hoorde. Ik kreeg een mailtje van een decaan van Hageveld met de tekst: ‘Zie jij het wel zitten om de laatste 2 jaar van je VWO af te maken in het buitenland? Meld je dan nu aan voor de presentatie over United World Colleges door een oud-leerling van Hageveld!'. Ik ben naar de presentatie geweest, met open mond geluisterd en ik heb me vervolgens aangemeld voor de opendag van het UWC op 8 januari. Na de opendag kon ik nergens anders meer aan denken: dit wil ik echt.

Selectierondes
Op 20 januari (twee dagen voor de deadline, haha) heb ik de brieven voor de eerste selectieronde op de post gedaan. Een hele stapel papier met brieven van mij, mijn mentor, leraar en ouders. In de brieven stonden antwoorden (in het Engels) op hele lastige vragen die gingen dingen over o.a. mijn persoonlijkheid, prestaties en motivatie. 22 februari kreeg ik een mail waarin stond dat ik uitgenodigd was voor een verdere kennismaking tijdens de tweede selectieronde op 12 maart!
De tweede selectieronde bestond uit een aantal groepsopdrachten met 's middags een persoonlijk interview met twee selecteurs. Het was een hele leuke dag, veel nieuwe mensen leren kennen en leuke opdrachten gedaan (debat over Wikileaks, tekenopdracht en een toneelstukje met dans en zang). Ik had het gevoel dat ik echt mezelf was geweest en een goede indruk had achtergelaten. Het was een hele leuke dag! En jahoor, op 15 maart kwam er een mailtje binnen met het bericht dat ik was uitgenodigd voor de derde ronde in Utrecht op 26 maart!
De laatste selectie ronde was het zwaarst. Ik zat tegenover vier selecteurs (waaronder een psycholoog) die allerlei lastige vragen gingen stellen. Het interview van de tweede ronde was vergeleken met dit interview niets! Ze stelden vragen over de brieven van de eerste selectieronde: over wie ik ben, waarom ik dit wil en vooral om te testen of je het wel aankan. Ik kwam trillend uit de kamer, van sommige hoorde ik dat ze zelf moesten huilen. Ik ging met een goed gevoel weg, misschien had ik volgens de selecteurs niet het ‘goede' antwoord gegeven, ik was mezelf geweest.

En zo kwam het dat ik 3 april werd ik gebeld door Gerco Bosch, voorzitter van het selectieproces, icoon van het UWC: 'Camilla, ga eventjes zitten. Je bent toegelaten op het Mahindra United World College in India!' . En wat is dan het eerste wat je doet? Je vader, moeder, zus en broer in de armen vliegen en huilen, de hele avond keihard huilen. Tranen van geluk, India was mijn eerste keus en het was me gelukt! Maar ook andere tranen, tranen voor alle veranderingen en dingen die je missen gaat.

Binnenkort vertel ik meer over de voorbereidingen en over de ontmoeting met de prins!

Phir mileng (tot de volgende keer)!